In het maanlicht.

Sommige boeken blijven nog even bij je wanneer je de laatste bladzijde hebt omgeslagen. Niet omdat het verhaal zo spannend was, maar omdat het iets raakt. Een herinnering, een gevoel of misschien wel een stukje van jezelf.

Dat had ik bij In het maanlicht van Nicci Gerrard.

Nicci Gerrard kennen we natuurlijk ook als de helft van het bekende schrijversduo Nicci French. Maar met haar eigen romans laat ze een andere kant van haar schrijverschap zien. Haar verhalen gaan vaak over mensen, relaties, herinneringen en de dingen die soms onuitgesproken tussen mensen in blijven staan.

In het maanlicht vertelt het verhaal van Gaby. Wanneer zij haar zoon naar de universiteit heeft gebracht, besluit ze niet meteen terug naar huis te gaan. Ze neemt de trein naar een dorp waar haar vroegere vriendin Nancy woont.

Een vriendin die ooit heel belangrijk voor haar was, maar die bijna twintig jaar geleden plotseling uit haar leven verdween.

Geen afscheid. Geen duidelijke uitleg. Alleen vragen die al die jaren zijn blijven bestaan.

En misschien herkennen we dat allemaal wel een beetje. In een mensenleven komen en gaan mensen. Soms verwatert een vriendschap langzaam. Soms gebeurt er iets waardoor mensen elkaar niet meer spreken. En soms blijft er na jaren nog steeds die ene vraag: wat is er eigenlijk gebeurd?

Gaby besluit die vraag niet langer te laten rusten. Ze gaat op zoek naar Nancy en daarmee ook naar het verleden.

Wat mij aanspreekt in dit verhaal is dat het niet alleen gaat over een oude vriendschap. Het gaat ook over herinneringen. Over hoe je naar gebeurtenissen uit het verleden kijkt wanneer je ouder bent geworden. Want wat je twintig jaar geleden dacht te weten, kan er later ineens heel anders uitzien.

Mensen veranderen. Levens veranderen. En soms veranderen ook de herinneringen die je aan elkaar hebt.

Vriendschap kan heel bijzonder zijn. Een goede vriendin kan iemand zijn met wie je lief en leed deelt, met wie je kunt lachen en huilen en bij wie je jezelf kunt zijn. Juist daarom kan het verdwijnen van zo'n vriendschap jarenlang blijven voelen als een onafgemaakt verhaal.

Misschien is dat wel wat mij zo aantrekt in dit boek. Het verlangen om te weten wat er werkelijk is gebeurd. Om oude gebeurtenissen opnieuw onder ogen te zien en misschien eindelijk vrede te vinden met wat ooit verloren is gegaan.

De titel In het maanlicht vind ik prachtig passen bij het verhaal. Het maanlicht heeft iets geheimzinnigs, maar ook iets zachts. Het brengt licht in de duisternis, zonder alles helemaal zichtbaar te maken.

En misschien geldt dat ook voor herinneringen. Je kunt terugkijken, zoeken en proberen te begrijpen. Maar niet alles uit het verleden laat zich opnieuw helemaal ontrafelen.

In het maanlicht is voor mij daarom vooral een verhaal over vriendschap, het verstrijken van de tijd, geheimen en de moed om terug te kijken.

Een boek dat je eraan herinnert dat sommige mensen misschien uit je leven verdwijnen, maar niet altijd uit je herinneringen.

En soms moet je eerst terugkijken naar wat achter je ligt, voordat je werkelijk verder kunt.