Digitale informatie bushokjesborden

De strijd om de digitale informatie bushokjesborden: wie betaalt uiteindelijk de rekening?

Over miljoenen, moddergooien en de reiziger die zich afvraagt waar dit allemaal naartoe gaat.

Soms lees je iets in de krant waarvan je denkt: hoe dan? Dit keer gaat het over de strijd om de informatieborden bij bushokjes. Vingerwijzen, miljoenen aan schadevergoedingen en tonnen aan boetes. Wie had ooit gedacht dat er achter die borden zo'n verhaal schuilging? Ik in ieder geval niet.

Ik ben een OV-reiziger. Zowel de bus als de trein brengen mij van A naar B.  Die informatieborden bij de bushalte vind ik handig. Soms werken ze, soms staan ze uit. Nou ja, dan pak ik mijn mobiel erbij en zoek ik de vertrektijden zelf op. Geen man overboord, zou je zeggen.

Maar nu lees ik over miljoenen die zijn betaald, miljoenen die worden teruggevorderd en partijen die elkaar de schuld geven. Er is ruzie, er is onvrede en er wordt met geld geschoven alsof het ergens aan de bomen groeit.

En ondertussen denk ik maar aan één ding: de reiziger.

Want wie draait er uiteindelijk voor de kosten op? Al die miljoenen moeten ergens vandaan komen. Gaten moeten worden gedicht en rekeningen moeten worden betaald. En wie betaalt er uiteindelijk mee? De belastingbetaler, de burger en ook de reiziger, rechtstreeks of indirect. Het is toch een gedachte die mij bezighoudt. Terwijl partijen met elkaar in de clinch liggen, wil ik gewoon weten wanneer mijn bus komt.

De NS heeft aangekondigd dat kaartjes en abonnementen duurder worden. Prima, denk ik dan, als daar ook iets tegenover staat. Zorg er dan wel voor dat de treinen beter rijden en dat ze schoon zijn.

Over dat laatste moeten we overigens ook eerlijk zijn. Niet alle viezigheid is de schuld van de NS. Sommige reizigers lijken de trein te beschouwen als een plek waar ze hun gang kunnen gaan. Eten, drinken, feestvieren en vervolgens de rommel achterlaten. Vlekken op de stoelen, afval op de vloer en niemand die zich verantwoordelijk voelt.

Maar na jou komt er een ander. Iemand die ook graag op een schone plek wil zitten.

Een beetje respect voor elkaar en voor de openbare ruimte zou toch niet te veel gevraagd moeten zijn? Thuis laat je de boel toch ook niet zomaar besmeuren? En als je naar het toilet gaat, mik je netjes in de pot en niet ernaast. Waarom zou je je in een trein dan anders gedragen?

Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid niet alleen bij de reiziger. De NS moet ervoor zorgen dat er voldoende wordt schoongemaakt en dat de treinen goed worden onderhouden. Investeer in schoonmakers, waardeer hun werk en betaal ze fatsoenlijk. Zij zorgen er immers voor dat duizenden mensen iedere dag weer gebruik kunnen maken van een schone trein.

En dan lees ik dat de NS nieuwe treinen wil aanschaffen. Mijn eerste gedachte: moet dat nu meteen? Kunnen we niet eerst investeren in de treinen die we al hebben? Zorg dat ze optimaal rijden, goed worden onderhouden en schoon blijven.

Maak reizen ook een beetje prettiger. Een omgeving waarin mensen zich welkom voelen en waar ze vanzelf wat zorgvuldiger mee omgaan. Een soort thuisgevoel, zou je kunnen zeggen. Niet omdat de NS onze moeder moet zijn, maar omdat we allemaal best wat beter voor onze omgeving mogen zorgen.

En dan terug naar die bushokjesborden

Daar begon het verhaal tenslotte mee. De informatieborden die ons moeten helpen om op tijd bij onze bestemming te komen, zijn zelf onderwerp geworden van een strijd die maar lijkt voort te duren.

Wat mij betreft hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Als die digitale borden zoveel problemen, conflicten en kosten met zich meebrengen, kijk dan eens serieus naar een eenvoudiger alternatief.

Plaats duidelijke, gewone informatieborden bij de bushaltes. Met de busnummers, de vertrektijden en de belangrijkste informatie die een reiziger nodig heeft. Geen ingewikkeld technisch systeem als een eenvoudiger oplossing ook voldoet.

En als we dan toch bezig zijn, laten we dan ook eens ophouden met het voortdurend veranderen van routes, vertrektijden en busnummers. Natuurlijk veranderen dienstregelingen soms en zijn aanpassingen soms noodzakelijk. Maar geef reizigers duidelijkheid en zorg ervoor dat veranderingen begrijpelijk worden aangekondigd.

Want niet iedereen heeft een smartphone bij de hand, kan gemakkelijk online informatie opzoeken of heeft zin om bij iedere halte opnieuw uit te zoeken hoe het vandaag allemaal werkt.

Openbaar vervoer moet toegankelijk en betrouwbaar zijn. Juist voor mensen die ervan afhankelijk zijn.

De reiziger wil gewoon reizen

Misschien is het een gebed zonder eind, die strijd om de informatieborden. Misschien volgen er nog jaren van discussies, rechtszaken en financiële claims. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat ik als reiziger niet zit te wachten op miljoenenruzies. Ik wil een bus die op tijd komt, een trein die rijdt zoals beloofd en een schone plek om te zitten. Ik wil weten waar ik aan toe ben, zonder telkens verrast te worden door nieuwe regels, gewijzigde tijden of systemen die niet werken.

En als er miljoenen over de tafel vliegen, vraag ik me af waarom er niet veel eerder is nagedacht over wat de reiziger daar eigenlijk aan heeft.

Want uiteindelijk draait het toch om die reiziger? Of zijn we dat in alle contracten, conflicten, boetes en schadevergoedingen een beetje vergeten?

Mijn voorstel is simpel: maak het openbaar vervoer betrouwbaar, houd het betaalbaar en investeer in wat er echt toe doet. En als die informatie bushokjesborden meer ellende dan gemak opleveren, zoek dan een oplossing die wél werkt.

De reiziger vraagt toch niet om de wereld?

Gewoon een bus die komt. Een trein die rijdt. En een beetje duidelijkheid.

Hoe moeilijk kan het zijn?