Mijn lichtblauwe ogen zien meer
Krant, kop koffie en ik schuif aan tafel. Een vast ritueel in de vroege ochtend. De krant is van gisteren, maar dat mag de pret niet drukken. Ik deel hem met twee buurtjes van 89 en 95 jaar. Zo blijft het nieuws nog even in omloop en hebben we allemaal wat te lezen.
Gisteren heb ik wat laden in huis opgeruimd. Je kent dat wel, je begint ergens aan en voor je het weet heeft van alles een ander plekje gekregen. Zo ook mijn leesbril.
Ik kijk om me heen, zoek op de plekken waar ik hem normaal gesproken neerleg en breek mijn hoofd. Waar heb ik pieperdepiep dat ding toch gelaten? De krant lezen zonder bril is voor mij geen optie meer. Maar hoe ik ook zoek, ik kom er niet op.
En dan, opeens, begin ik hardop te lachen. Want daar is ineens die mooie herinnering aan mijn moeder en mijn dochter Nikki.
Nikki was een jaar of vijf. Mijn moeder zat te hannesen met naaigaren dat maar niet door het oog van de naald wilde. Met haar prachtige, grote, donkere ogen keek ze zoekend om zich heen, op zoek naar haar leesbril.
Toen kwam Nikki met de oplossing. Heel beslist zei ze: ‘Laat maar, oma, ik doe het wel. Ik heb lichtblauwe ogen en zie meer!’
Je begrijpt dat we daar smakelijk om hebben gelachen. Die kinderlogica, zo heerlijk onbevangen. In de wereld van een vijfjarige was het heel eenvoudig: lichtblauwe ogen betekenden gewoon dat je beter kon zien dan oma met haar donkere ogen.
En nu, jaren later, sta ik zelf mijn leesbril te zoeken. Wat zou ik graag nog even met mijn moeder en die kleine Nikki van toen aan tafel zitten. Gewoon, om nog eens samen te lachen om zo'n heerlijk moment.
Of ik mijn bril inmiddels gevonden heb? Jawel, gelukkig! De krant kan gelezen worden en mijn koffie is nog warm genoeg.
Maar weet je, soms heb je helemaal geen leesbril nodig om iets goed te kunnen zien. Een mooie herinnering bijvoorbeeld. Die zie je met je hart.
En misschien had kleine Nikki, met haar lichtblauwe ogen, toch een beetje gelijk. Want sommige dingen ziet een kind nu eenmaal beter dan een volwassene.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.