Fuchiatuin Wichmond

Een balkon vol kleur… en een beetje Achterhoekse gezelligheid.

Een week of 2 geleden stapte ik samen met mijn benedenburen Bert en Martha in de auto. Niet zomaar voor een ritje, maar met een heel duidelijk doel: naar Wichmond. Naar de Fuchsiatuin van de familie Elsman.

Bert en Martha zijn echte fuchsia-liefhebbers. Wie bij ons appartementencomplex komen, of langsrijden, kan daar eigenlijk niet omheen. Hun tuinachtige verzameling bloemen zorgen ervoor dat het hele gebouw er vrolijker, kleurrijker en vooral gezelliger uitziet.

En dus ging ik mee.

Ik wist wel dat ik fuchsia’s mooi vond. Maar wat ik in Wichmond zag, overtrof alles.

Een bloemenzee.

Overal waar ik keek hingen, stonden en groeiden fuchsia’s. Groot, klein, rechtop, bungelend, met bloemen in rood, roze, paars, wit en allerlei combinaties waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. De tuin telt honderden verschillende soorten; recente informatie spreekt over ongeveer zeshonderd soorten. En de familie Elsman houdt zich niet alleen bezig met verzamelen en verzorgen, maar ook met het veredelen van fuchsia’s. Door planten te kruisen en met stekken verder te kweken, kunnen er weer nieuwe variëteiten ontstaan.

Ik vond het bijna een beetje wonderlijk.

Want een fuchsia is natuurlijk gewoon een plant. Zou je denken.

Maar daar, tussen al die duizenden bloemen, kreeg ik toch het gevoel dat iedere plant zijn eigen karakter had. De ene bescheiden en klein, de andere uitbundig alsof hij wilde roepen: kijk naar mij!

En natuurlijk heb ik foto's gemaakt. Heel veel foto's.

Want hoe leg je zo'n bloemenpracht anders vast?

Ik sprak ook met de mensen van de tuin. Wat een lieve, gastvrije mensen. Gewoon hartelijk, zonder poespas. Koffie, een praatje, belangstelling voor de bezoekers en met liefde vertellen over hun planten. Het paste voor mijn gevoel precies bij de Achterhoek.

Die Achterhoekse gastvrijheid vind ik mooi. Geen drukte, geen haast, maar gewoon: kom maar binnen, kijk rustig rond en geniet ervan. 

En dat heb ik gedaan.

Natuurlijk kon ik niet naar huis gaan zonder iets mee te nemen.

Dus inmiddels heb ik zelf ook een paar fuchsia's.

Niet zoveel als Bert en Martha beneden. Dat zou op mijn balkon waarschijnlijk een complete botanische onderneming worden. En zeker niet zoveel als in Wichmond. Maar genoeg om mijn eigen kleine bloemenwereldje te maken.

Ik kocht er ook een paar geraniums. Daar ben wel mee grootgebracht, mijn ouders hadden altijd veel geraniums, wat overigen in Spanje heel vanzelfsprekend is, tuinen en balkons vol geraniums.

En nu hier, mijn balkon fleurde er onmiddellijk van op.

Ineens had mijn balkon kleur. Het kreeg flair. Het kreeg gezelligheid. Thuis. En iedere keer als ik nu op mijn balkon ga zitten, zie ik een klein stukje Wichmond.

En laten we eerlijk zijn...

Op mijn leeftijd mag ik best achter de geraniums zitten.

Maar dan ook tussen de prachtige Fuchsia's uit Wichmond. 

Want vroeger dacht ik bij achter de geraniums zitten toch vooral aan rustig oud worden.

Nu denk ik:

laat mij maar lekker achter de geraniums zitten.

Met een kop koffie, een goed boek, geranium's en fuchsia's om mij heen, op mijn gezellige knusse balkon.

Er is helemaal niets mis met ouder worden.

Integendeel.

Misschien ontdek je juist dan hoeveel schoonheid er in iets eenvoudigs kan zitten.

Een bloemetje.

Een balkon.

Een gastvrije tuin in Wichmond.

En een paar mensen die hun liefde voor bloemen zo groot hebben gemaakt dat je er als bezoeker vanzelf een beetje van mee naar huis neemt.

Mijn fuchsia's staan inmiddels te pronken.

En iedere keer als er eentje opnieuw gaat bloeien, moet ik glimlachen.

Dan denk ik even terug aan die prachtige dag in Wichmond.

Aan die enorme bloemenzee.

Aan de lieve mensen.

Aan Bert en Martha.

En aan het feit dat ik toch nog 9 groene vingers heb.

Of misschien heb ik gewoon hele goede Fuchsia's gekocht.😉

Dat is wel wat ouder worden mij steeds meer leert.

Dat geluk niet altijd groot en meeslepend hoeft te zijn. Soms zit het in een middagje Wichmond, in een onverwacht mooi gesprek, in gastvrijheid van mensen die je nauwelijks kent. In met je handen een plantje uitzoeken en thuiskomen met iets waarvan blij wordt.

En misschien zit het ook wel in mijn eigen balkon.

Een paar fuchsia's, een paar geraniums, koffie en een gezellig bankje waarop ik kan neerploffen.

Ik hoef niet meer zo nodig overal naartoe. Ik hoef niet altijd iets te onderzoeken, zien, ontdekken, doen. Ik mag ook gewoon zitten, kijken en genieten van wat er wél is hier.

Dus ja… laat mij maar lekker achter de geraniums zitten.

Met mijn fuchsia's om mij heen, een kop koffie binnen handbereik, goed boek lezend of Podcast luisteren, en een hoofd vol herinneringen aan alles wat het leven mij heeft gebracht.

Want achter de geraniums zitten is helemaal geen einde.

Het kan zomaar het begin zijn van een nieuwe manier van genieten.

Rustiger misschien.

Maar zeker niet minder mooi.

En als mijn balkon volop in bloei staat, denk ik aan Wichmond en glimlach ik.

Sommige mensen nemen een souvenir mee van een uitstapje.

Ik nam bloemen mee.

En een klein beetje Achterhoekse gezelligheid in mijn hart.