Vandaag ben je 45 jaar geworden, Daniel ❤️
Vijfenveertig jaar geleden werd ik op mijn tweeëntwintigste moeder.
Veel te vroeg kwam jij ter wereld. Veel te klein om zomaar bij mij te kunnen zijn. Jij werd naar de couveuse gebracht en ik bleef achter met een hart vol angst, vragen en een verdriet dat ik toen nog nauwelijks kon begrijpen.
Mijn eerste ontmoeting met jou was achter dik glas.
We waren van elkaar gescheiden. Ik had je niet gezien, niet gevoeld, niet tegen me aan kunnen houden. Urenlang wist ik niet hoe het met je ging. Uren van onzekerheid kropen voorbij.
Je vader stuurde ik achter de kinderarts en verpleegkundigen aan. Mijn opdracht aan hem was duidelijk:
“Laat mijn baby niet alleen. Verlies hem geen moment uit het oog. En maak foto's.”
Terwijl gynaecoloog dr. Roel Thijs mij nog probeerde gerust te stellen, kwam daar ineens de eerste foto van jou.
Daar lag je.
Mijn kleine mannetje.
Ik kan nog steeds niet onder woorden brengen wat er op dat moment door mij heen ging. Alleen dat de tranen van geluk over mijn wangen liepen. Jij bestond. Jij was er. Mijn baby.
Veel later, ergens in de nachtelijke uren, kwam een verpleegkundige mij ophalen. Liggend in mijn ziekenhuisbed werd ik naar de bovenste verdieping gereden. Daar lag jij, achter glas, in een couveuse. Omringd door draadjes, slangetjes en allemaal toeters en bellen.
Het kindje van de foto, dat ik in gedachten al zo vaak tegen me aan had gedrukt, was ineens echt.
En toch was het ook anders.
Maar toen ik naar je keek, wist ik het meteen.
Jij was mijn baby.
Mijn Daniel.
Mijn wereldwonder 1.
Je aanraken mocht pas na een paar dagen. Maar iedere keer dat ik kon, stapte ik in mijn rolstoel, rolde de lift in en ging naar boven. Naar jou.
Ik keek naar je. Naar hoe je daar lag, hoe je groeide en sterker werd. Ik las de verslagen, maakte foto's en vertelde je verhalen.
Ik vertelde over opa en oma, die nog in Spanje waren. Over wat wij samen zouden gaan doen zodra je naar huis mocht. Over Panda, onze hond. Over je kamertje. Over het leven dat op jou wachtte.
En ik vertelde je vooral dat ik niet kon wachten om je aan te raken, je een kusje te geven en je eindelijk tegen mij aan te houden.
Ik beloofde je, zonder dat jij het kon begrijpen, dat ik je altijd als een leeuwin zou beschermen.
Daar lag je dan.
Met je prachtige haartjes, alsof je net bij de kapper vandaan kwam. Met grote, open ogen keek je om je heen. Je luisterde naar mijn stem. Misschien zocht je naar iets bekends. Misschien naar mijn stem. Misschien naar mij.
Zuster Betsie zag mij dagenlang komen en gaan. Ze zag mij huilend vertrekken, omdat ik mijn kleine mannetje iedere keer weer achter dat glas moest achterlaten.
Misschien dacht ze wel eens: een kind kreeg een kind.
Tweeëntwintig jaar. Ik vond dat destijds eigenlijk heel gewoon. Zo ging het leven.
Maar achteraf denk ik: wat was het bijzonder.
En wat was ik jong.
Het moment waarop ik jou voor het eerst mocht vasthouden, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Het was spannend, eng en tegelijkertijd het mooiste moment van mijn leven.
Zuster Betsie zorgde ervoor dat het kon.
Vijfenveertig jaar geleden was het allesbehalve vanzelfsprekend om een prematuur kindje, met alle slangetjes en toeters en bellen, even uit de couveuse te halen zodat zijn moeder hem kon aanraken en tegen zich aan kon houden.
Al was het maar twee minuten.
Voor mij waren die twee minuten een eeuwigheid.
Mijn dankbaarheid voor zuster Betsie is nog altijd groot.
Toen jij weer terug in de couveuse werd gelegd en ik terug naar mijn kamer werd gereden, voelde het niet langer als een afscheid. Het voelde als een stap vooruit.
De weg naar huis lag voor ons.
En die kwam sneller dan ik had durven hopen.
Een dag later mocht je uit de gesloten couveuse. Je hoefde nog maar een paar dagen onder de blauwe lamp te liggen. Ik mocht je flesjes geven, je verschonen en je wassen.
En jij?
Jij dronk ieder druppeltje gretig op.
Eindelijk kon ik je ongeremd tegen me aanhouden. Je kussen. Je ruiken. Gewoon… moeder zijn, jouw mama.
Ik was niet uit je kamertje weg te slaan.
Maar toen kwam het moment dat ík naar huis mocht.
Of eigenlijk: moest.
Jou achterlaten voelde als een ramp. Ik moest naar huis, terwijl jij daar bleef. Niet meer ieder moment bij je kunnen zijn, was voor mij bijna niet te verdragen.
Maar ook daar vond ik een oplossing voor.
Iedere ochtend liet ik Panda uit en daarna pakte ik de bus naar het ziekenhuis. Daar bleef ik de hele dag bij jou.
En natuurlijk begon ik te onderhandelen met de kinderarts.
Ik vond namelijk dat jij prima naar huis kon.
Die paar grammetjes die je volgens de arts nog tekortkwam? Die kon je thuis toch ook aankomen?
Ik sprak iedere verpleegkundige aan die jouw kamer binnenkwam.
“Mag ik Daniel mee naar huis nemen?”
De een zei: “Het gaat heel goed met Daniel, misschien zou het kunnen, maar we moeten het nog met het team bespreken.”
De ander zei: “Nee, nog even geduld. Het komt goed.”
En toen kwam die dag.
Zuster Betsie, het hoofd van de afdeling, kwam naar mij toe.
Ze keek me aan en zei:
“Daniel mag morgen naar huis.”
Tja…
Ik vloog haar in de armen.
Mijn kleine wereldwonder mocht naar huis.
Naar zijn kamertje. Naar Panda. Naar zijn moeder. Naar het leven dat op hem wachtte.
En kijk ons nu.
Jij bent vandaag 45 jaar.
Van dat kleine, veel te vroeg geboren jongetje in de couveuse ben je uitgegroeid tot een prachtige jonge sportieve man, lieve, behulpzaam jonge man. Een partner, een vader, een broer en een zoon.
Je hebt je eigen mooie gezin opgebouwd.
En ik kijk naar jou met een trots die eigenlijk niet in woorden past.
Ik ben trots op de man die je bent geworden. Trots op de manier waarop je jezelf altijd weer staande hebt gehouden, ook wanneer het leven moeilijk was. Ook wanneer je dingen hebt meegemaakt die geen enkel kind zou moeten meemaken. Wat ik ten zeerste betreur.
Ik heb je toen beloofd dat ik je altijd als een leeuwin zou beschermen.
Dat gevoel is nooit verdwenen.
Maar het leven heeft me ook geleerd dat een moeder haar kind niet altijd kan beschermen tegen alles wat op zijn pad komt.
Wat ik wél altijd kan doen, is van je houden.
Onvoorwaardelijk.
Vandaag kijk ik terug naar die jonge moeder van 22, die achter glas naar haar kleine mannetje stond te kijken. Naar die grote, wijze oogjes. Naar die couveuse vol slangetjes.
En ik zou haar willen zeggen:
Meisje, houd vol. Het komt goed.
Want kijk…
45 jaar later staat daar jouw zoon.
Mijn Daniel.
Mijn eerste wereldwonder.
Mijn kleine jongen die allang geen kleine jongen meer is.
Mijn zoon.
Ik ben dankbaar dat jij mij moeder hebt gemaakt.
Dankbaar voor iedere dag, iedere herinnering, iedere lach, iedere knuffel en zelfs voor de tranen die erbij horen.
En als ik één ding opnieuw mocht kiezen in mijn leven, dan zou ik opnieuw voor jou kiezen.
Zonder enige twijfel.
Gefeliciteerd met je 45e verjaardag, mijn lieve Daniel.
Ik hou van je.
Vandaag, morgen en alle dagen die nog komen.
Mijn wereldwonder 1.
Altijd. Wat en waar zou ik zonder je zijn?
Mijn steun en toeverlaat, mijn bescherm engel, de rollen lijken soms omgedraaid.
Had niets van alles met jou willen missen.
Met een hart vol dankbaarheid,
Mama❤️
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.